De 50 meter hoge Jules Wijdenboschbrug biedt mij een prachtig uitzicht over de Suriname Rivier en Paramaribo, maar ik moest er wel een helling van 6 procent voor nemen. Na de afdaling fiets ik nog even door verstedelijkt gebied over de Oost-Westverbinding, maar snel duik ik een landelijk weggetje op. Het is 32 graden en de zon staat loodrecht op mij te branden, maar gelukkig staat er in Suriname altijd wel een windje. Dorpjes langs de weg hebben namen als Dordrecht en Voorburg. Het Nederlandse verleden voel ik alom: ook in Fort Nieuw-Amsterdam op de kop van de landtong tussen de rivier en de oceaan. Ons voormalig rijksdeel blijkt een echt rivierenland, want na de Suriname Rivier dient zich al snel de Commewijne aan. Dijken, sluizen en andere waterwerken beschremen de voormalige plantages tegen het wassende water tijdens de vloed. Gelukkig namen de Nederlanders hun ervaring met de strijd tegen het water mee. De meeste plantages zijn echter overwoekerd en de vermaarde suikerfabriek van Marienburg draait al meer dan twintig jaar niet meer.
Hotel Frederiksdorp ligt aan de overzijde van de rivier. Een bootje brengt mij met fiets en al naar de overkant. Vol trots leidt eigenaar Ton Hagemeyer mij rond door zijn hotel dat omgeven is door een zee van weelderig groen. Uitrustend op mijn balkon waan ik me terug in het koloniale verleden. De tropengeluiden lijken te versterken naarmate de avond vordert. Vogels spelen kwetterend hoog in de bomen. Lager bij de grond doet het koor van krekels massaal zijn best. Langs Alkmaar en Peperpot maak ik het rondje vol en sta ik weer voor de Suriname Rivier. Ik kies deze keer voor het veerbootje naar de Centrale Markt aan de levendige Waterkant met de statige, witte huizen, die voornamelijk uit hout zijn opgetrokken. Fietspaden zijn niet nodig op de weg met de legendarische naam van Sir Winston Churchill. Het is een gezapig weggetje langs de rivier. De mensen in de dorpen begroeten mij vriendeljk. Blanke Nederlandsers is men gewend, maar een 'bakra'op de fiets is een bijzonderheid. De winkeltjes langs de weg doen me denken aan andere tropische landen, maar de reclame voor havermout brengt mij weer dicht bij huis.
'Bezoek de leuke uitspanning aan het water bij het marktplaatsje Domburg'. Ik volg de tip. Terwijl ik mijn bami eet, gaan de bootjes af en aan. Direct aan de rivier ligt ook het Waterland Rivier Resort met simpele houten bungalows. Hier breng ik de avond door op z'n Surinaams: in een hangmatje op mijn veranda met een Parbo biertje, een djogo noemt men dat hier. Ik kies voor een rustdag, want naast het ressort ligt White Beach. Vooral in het weekend is het hier druk met jongeren uit Paramaribo die genieten van het leven rond het hagelwitte strand met een decor van kokospalmen.
Eenmaal buiten de poort van White Beach fiets ik door het dagelijke leven van de multiculturele samenleving. In de dorpjes wisselen kerkjes, moskeeen en hindoetempels elkaar af. Bij een 'prikpunt' staat een verpleegster in haar keurig gestreken uniform uit de jaren '50 te wachten op patienten. Veel leven speelt zich buiten af.
Op weg naar Onverwacht fiets ik langs de kolossale bauxietfabriek van Paranam. Hele gebieden zijn afgegraven voor de productie van aluminium. Wat staat mij te wacht in Onverwacht? De verrassing lijkt mij het voormalige spoorwegstation. Ooit reden treinen van Paramaaribo naar het binnenland. Voornamelijk om goudzoekers te vervoeren, maar de aanleg van het grote Brokopondo stuwmeer zorgde ervoor dat een groot deel van de spoorweg onder water kwam te liggen. De overgebleven stoom- en dieseltreintjes staan weg te roesten. Niet ver van Zanderij passeer ik een aantal dorpjes van boslandcreolen. Zij moesten hun natuurlijke woonomgeving verlaten toen het stuwmeer volliep. In tegenstellng tot andere inwoners van Suriname komen zijn schuchter over. Fotograferen is uit den boze, want een boslandcreool vreest dat je er met zijn ziel vandoor gaat als hij op de plaat wordt vastgelegd. Bij Zanderij houdt het asfalt op en rijd ik op een ondergrond van stof en zand. Een toevallig passerende vrachtwagen bedekt mij met een dikke laag stof. Gelukkig is het slechts 3 kilometer naar Cola Kreek: een ontspanningscenrum voor families, met ook hier huisjes te huur. Je zwemt echt in water met de kleur van cola. Niet door vervuiling, maar door bepaalde bladeren, die gezond zijn voor het menselijk lichaam, zo wordt mij verzekerd.
Na het fietsen, is luieren in de hangmat nu onderhand een traditie. Roy van het River Breeze resort waarschuwt mij voor de volgende dag naar het westen: "Bij Boskamp is een laatste restaurantje en daarna kom je 50 kilometer niets meer tegen."
Het klopt, in het eerste deel zit nog Calucutta. De naam geeft al aan dat de voorvaderen van de bewoners afkomstig zijn uit India. Beelden van de hindoegoden Shiva en Ganesh sieren de tempels. Om mij heen strekt de natuur zich uit. Slangen en leguanen koesteren zich op het afsfalt in de zon, maar schieten weg voor een mens op wieletjes.
Een dikke schildpad heeft minder haast en een kaaiman blijkt doodgereden te zijn.
Na de brug over de Nickerie Rivier verandert het landschap plotseklaps: van bos naar uitgestrekte polders. Ooit was dit een groot moerasgebied, maar vanuit de landbouwuniversiteit in Wageningen werd het gebied in de jaren direct na de de oorlog geschikt gemaakt voor mechanische rijstbouw. In de belangrijkste plaats, die eveneens Wageningen heet, domineert het grote rijstverwerkingsbedrijf. De pelmachines staan echter door mismanagement al sinds vijf jaar stil en 650 medewerkers stonden op straat. De meeste gemalen om het water over de rijstvelden te verdelen, werken niet meer. Ik kan het beeld van teloorgang in en rond Wageningen niet ontwijken. "Kun je niet vragen of de Nederlanders weer terugkomen om de leidng op zich te nemen?", vraagt mevrouw Hira, de eigenaresse van mijn guesthouse. Ik heb die avond veel om over na te denken.
Suriname is een makkelijk land. De officiele taal in Nederlands; alleen in sommige Chinese winkels spreekt men geen Nederlands. Je kunt overal veilig fietsen.
KLM en SLM vliegen 10maal per week van Schiphol naar de internationale luchthaven van Suriname. Fietsen kunnen mee met de KLM-vluchten, maar moeten vooraf aangemeld worden. Kosten: euro 80 per fiets voor een enkele reis. De fiets mag inclusief de verpakking niet meer wegen dan 20 kilo. Voorwaarden op www.klm.nl. Link bij reisinformatie via bagage naar sportuitrustingen. De internationale luchthaven ligt op 45 kilometer van Paramaribo. Zorg vooraf voor een transfer (met de fiets) en een overnachting.
