Ter hoogte van Stoelmanseiland vertakt de Marowijnerivier in de Tapanahonirivier en de Lawarivier.
De Lawarivier loopt verder af naar het zuiden en vormt de grens met Frans Guyana.
De binnenlandse oorlog heeft in het gebied rond de Lawarivier een grote impact gehad.
Vele marrons en indianen die er woonden zijn toen gevlucht naar het veiligere Frans Guyana.
Een groot aantal van hun is gebleven omdat zij er de Franse nationaliteit konden krijgen en genieten van de riante sociale voorzieningen.
Dus zowel aan de Surinaamse als de Frans Guyanese zijde zijn de marron- en indianendorpen te vinden.
De Lawa tour is een perfecte kans om met beide culturen kennis te maken, en bovendien te genieten van de wonderschone natuur, de prachtige sula's en de granieten eilandjes die zich in de soms woeste rivier bevinden.
Tot slot kun je ook de Tapanahonirivier een eind opvaren om de sensationele Gran Holo watervallen te bezoeken.
Op de eerste dag vertrekken we vanaf luchthaven Zorg en Hoop om vervolgens op de airstrip van Stoelmanseiland weer rustig neer te strijken.
Direct is te zien dat de binnenlandse oorlog zijn sporen heeft achterlaten.
Met veel inzet is het ziekenhuis echter weer voor een gedeelte in gebruik genomen, en er staat ons daar een uitgebreide rondleiding te wachten.
Na een uur is het tijd voor de vervolgreis, een vier uur durende korjaaltocht naar het kamp Konjere op de Franse oever.
We worden hartelijk ontvangen door de bewoners en zij bereiden voor ons heri-heri.
Wat is heerlijker dan een frisse duik in de vroege ochtend?
Wakker en vol spanning vertrekken we de volgende dag naar het Franse Caan Siton (Grote Steen), een korjaaltocht van zes uur.
Heel spectaculair is de vaart door de Wanbo Kali, een buitengewoon brede sula.
Zelfs voor een korjaal zijn sommige delen van de rivier zeer moeilijk begaanbaar door de vele rotspartijen en wilde stroomversnellingen.
Een aantal keer moeten we zelfs de boot met touwen tussen de rotsblokken doortrekken.
Gelukkig zijn er tijdens de reis een aantal zwem- en lunchstops om even bij te komen.
Op Caan Siton worden we weer vriendelijk ontvangen, dit keer met een pakira.
Op de derde dag vertrekken we naar Kawenhaken.
De tocht is overweldigend, op sommige plekken is de rivier wel een kilometer breed.
Eenmaal aangekomen bij het moderne wayanadorp krijgen we op het strand een lunch voorgeschoteld.
De granman geeft ons een rondleiding en op een gegeven moment komen we een Nederlandse dame tegen.
Na enig navraag blijkt deze getrouwd te zijn met een indiaan.
Ze was hier gekomen als toerist, maar is nooit meer weggegaan.
De dorpelingen zijn uiterst aardig en open, en beheersen het Nederlands goed.
De meisjes lopen hier nog in prachtige klederdracht en de jongens hebben een rode lap om hun middel.
Overal zijn zogende moeders, wevende vrouwen en vissende jongemannen te zien.
De enige invloed van buiten is de kerk, voor de rest is Kawenhaken geheel zelfvoorzienend.
Op onze laatse dag daar bezoeken we nog de basisschool aan de andere kant van de oever, waarna we vertrekken naar Maripasula.
Het contrast met het wayanadorp is enorm: er zijn geasfalteerde wegen, je kunt je mobiel gewoon gebruiken, er rijden veel auto's en je kunt er ongegeneerd genieten van een heuse espresso.
De Braziliaanse invloeden in deze echte stad zijn niet te missen.
Tijd voor een wandeling door het schitterende en schaduwrijke bos van Caan Siton.
Het regent af en toe erg hard.
We blijven hier in totaal twee dagen.
De korjaal brengt ons hierna over de relatief rustige en goed begaanbare rivier naar het dorp Tjong-Tjong.
Tijdens de acht uur durende reis brengen we ook nog een bezoek aan een goudzuigerboot waarop een aantal Brazilianen werkzaam zijn.
Op de achtste dag staat ons een trektocht in het verschiet.
Onder voortdurende begeleiding van de busikowti wandelen we naar een waterval aan de voet van het Lelygebergte.
Na terugkomst is het inpakken wen wegwezen; op naar Drietabbetje.
Het is de hoofdstad van de aucaners, een bekende marronstam.
Na een zware boottocht over onder andere de Gran Holo watervallen, meren we uiteindelijk toch op het gewenste tijdsip aan.
Drietabbetje is een van de dorpen waar de bevolking nog bij elkaar is gebleven, er zijn dus tijdens de binnenlandse oorlog geen marrons weggetrokken.
We bezoeken het medish centrum en maken kennis met de granman.
De huizen zijn goed onderhouden en hebben de kenmerkende lage daken.
Het is het mooiste marrondorp wat we tot nu toe hebben gezien: zonder meer de marronparel van Oost-Suriname
Deze tour is een suggestie wat er te doen en te zien is.
Bij verschillende touroperators kun je de Lawa tour geheel naar eigen smaak plannen en indelen.
Je hebt dus alle vrijheid.
Het is een avontuurlijke manier om kennis te maken met het relatief onbekende en ongerepte Suriname.
