Pak de auto en rijdt naar de steiger van Marienburg.
Zorg wel dat u van tevoren heeft gebeld, dan ligt er een boot klaar om u over de brede Commewijnerivier af te zetten bij de gerestaureerde koffieplantage Frederiksdorp.
Mooie gelegenheid om daar eerst even te lunchen, alvorens te voet of met de boot een paar kilometers verderop naar de buurman te gaan, naar Plantage Margeretha.
Van achter de sluis wordt de tocht voortgezet in kleine houten korjaaltjes, waarin slechts een bootsman en twee passagiers passen.
Nu is de zwamptocht echt begonnen.
Voor wie het een beetje eng vindt in het schommelende bootje, zijn zwemvesten beschikbaar.
En neem zelf iets zachts mee om op te zitten, dat voorkomt een 'houten bil'.
Het eerste dat overigens opvalt, is de enorme hoeveelheid petflessen die bij het vertrekpunt in het water dobberen.
Een schril contrast met de mooie omgeving, de bootsmannen beloven dat ze er wat aan gaan doen.
Al varend zien we links en rechts zijkanaaltjes, richting huisjes verderop.
De meeste gezinnen hier leven van de visvangst, maar sinds kort hebben ze er dus toeristische boottochten bij door het zwampgebied achter de Plantage Margaretha, dat zich uitstrekt tot aan de zee.
Tot aan zee neemt de tocht zo'n anderhalf uur in beslag.
Je komt dan uit op het strand van Matapica, waar in de maanden februari tot en met juli de zeeschildpadden eieren leggen.
Vandaag gaan we niet zo ver, we blijven in het zwampgebied.
Aan het eind van Plantage Margaretha moet de boot over planken over de dijk worden getrokken.
Vreemd is dat aan de andere kant van het dijkje de wereld er opeens heel anders uit ziet.
Alsof je uit Suriname bent weggegaan en Nederland komt binnenglijden: ruime waterplassen, hoog riet, overbegroeiing die op een wilgenbos lijkt.
We varen over een grote plas naar een rietkraag.
Daar is een kleine doorgang: een rietgangetje.
Nog wat verder komen we door een soort van 'waterlaan', ongeveer zo breed als een weg met aan weerszijden een streep grond, waarop een rij bomen en licht struikgewas.
Dat loopt allemaal zo kaarsrecht, dit kan onmogelijk de natuur zelf hebben gedaan, je ziet een mensenhand erin.
Dat klopt ook, voreger was dit gebied landbouwgrond, deel uitmakend van een Nederlandse plantage.
Na 1900 echter raake de plantage in verval, en daarmee ook de dijkjes.
Het land liep onder water, tot het dijkje waarover de boot heen moet worden getrokken.
Het is fijn om te zien dat deze bijzondere boottocht de dieren en de natuur niet echt lijkt te storen.
De toeristen gaan ook nergens aan land.
Dat zou moeilijk gaan, want het land is veelaf drijvend gras.
Daarop zien we vogels zoals de sabaku, de koereiger en de Amerikaanse kleine zilverreiger, kawfutuboi en kepanki.
En we varen onder de hangnesten van de gele troepiaal.
De vogels kijken naar ons als we passeren.
Ik denk uit nieuwsgierigheid, zoals wij uit nieuwsgierigheid naar hen kijken.
Al vermoed ik ook dat ze op hun hoede zijn, want misschien zijn we jagers.
Na een dik uur begint de terugtocht.
Het gaat wat sneller, we scheren een beetje over het water.
Op de terugweg zie ik ook dat de overbegroeiing die zo op Nederlandse wilgen leek, er eigenlijk toch ook heel Surinaams uitziet.
Tussen de bomen ligt namelijk een bossage van lange cactussen op de grond.
Ze kronkelen langs de stammen omhoog en als vreemdsoortige lianen hangen ze weer vanaf de takken naar beneden.
Deze cactussen hebben gele bloemen, die siksiyuru heten, letterlijk vertaald zes uur bloemen, omdat ze alleen rond zes uur 's avonds open gaan.
Eenmaal terug bij de sluis voel je je echt tevreden, de tocht had de juiste lengte, de natuur was mooi en stil.
